Θόδωρος Αγγελοπουλος O Μεγαλέξαντρος 1980

ΕΙΠE...

Μέσα από το φακό του, ο Αγγελόπουλος κοιτάζει τα πράγματα εν σιωπή. Είναι το βάρος αυτής της σιωπής και η οξύτητα του αμετακίνητου βλέμματος του Αγγελόπουλου, που κάνει τον Μεγαλέξαντρο τόσο δυνατό, έτσι που ο θεατής δεν μπορεί να αποσπαστεί από την οθόνη. Αυτού του είδους η κινηματογράφηση, τόσο προσωπική και μοναδική στην ιδιαιτερότητα της, τείνει να επιστρέφει στις ρίζες του σινεμά. Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί την εντύπωση της φρεσκάδας και της δύναμης. Όσο για μένα, παρακολουθώντας αυτό το φιλμ, ένιωσα βαθιά την απόλαυση του κινηματογράφου, με την πιο απόλυτη έννοια του όρου

-Akira Kurosawa (για τον "Μεγαλέξαντρο")

Παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1900, δραπετεύει από την φυλακή καβάλα σε ένα άσπρο άλογο ένας επικίνδυνος ληστής: ο Μεγαλέξαντρος, όπως τον αποκαλεί ο λαός. Με τη συνδρομή των παλικαριών του, απάγει μια ομάδα άγγλων διπλωματών και τους κρατάει ομήρους στο χωριό του, ζητώντας από την κυβέρνηση αμνηστία και την επιστροφή της γης στους χωρικούς. Οι τελευταίοι τον χαιρετίζουν ως λυτρωτή, μόνο που η μεταξύ τους αρμονία δεν θα διαρκέσει για πολύ. Ο Αγγελόπουλος, εμπνεόμενος εν μέρει από το ελληνικό Θέατρο Σκιών και τον τρόπο που το τελευταίο διαχειρίζεται την Ιστορία, προτείνει έναν στοχασμό γύρω από τη σοσιαλιστική ιδεολογία: οι φορείς της αλληλεπιδρούν με την εξουσία και μεταμορφώνονται από την ανάληψή της. Πολλαπλή, δυσπρόσιτη για τους αμύητους, κινηματογραφικοί κώδικες, συγχώνευση επιρροών από το θέατρο, τη ζωγραφική αλλά και θρησκευτικές τελετουργίες.
πηγή Cine.gr Κωνσταντίνος Σαμαράς