Wild Strawberries - Αγριες Φράουλες του Ινγκμαρ Μπεργκμαν μουσική Erik Nordgren (Memories)

Ένας ηλικιωμένος ακαδημαϊκός καθηγητής ταξιδεύει από τη Στοκχόλμη στη Λουντ για να παραλάβει ένα τιμητικό βραβείο για την πανεπιστημιακή του καριέρα. Στη διαδρομή συναντάει διάφορα πρόσωπα που τον προβληματίζουν. Με αφορμή τα ηθικά διλλήματα των ανθρώπων αυτών, ο ίδιος αναπολεί τη δική του ζωή, τις δικές του χαμένες ευκαιρίες, τα δικά του όνειρα και τη δική του οικογένεια. Έτσι το ταξίδι του μετατρέπεται σε ένα πνευματικό ταξίδι συμφιλίωσης με το παρελθόν και τους οικείους του…
· Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 1958
· Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
· Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Ένα φιλμ που ασχολείται με τη φθορά που προκαλεί στον άνθρωπο η τριβή με τη ρουτίνα και την καθημερινότητα...
ο πρωταγωνιστής για παράδειγμα ήταν ένας ευαίσθητος, ερωτευμένος νεαρός, που προσέφερε πολλά ως γιατρός, αλλά κατέληξε ουσιαστικά μόνος, χωρίς πραγματικούς φίλους, χωρίς πραγματική οικογένεια και με μόνη παρηγοριά τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας, για να απαλύνουν πρόσκαιρα την μοναξιά του...
μέσα από όνειρα και μνήμες, κατανοεί την αξία του να έχει κανείς ανθρώπους αληθινά κοντά του, και αποφασίζει να προσεγγίσει όλους όσους είχε αγνοήσει για χάρη της δουλειάς του ή εξαιτίας του δογματικού του χαρακτήρα...
αλλά πλέον είναι αργά και η ανταπόκριση που βρίσκει από το γιο, τη μητέρα, τη γυναίκα που τον φροντίζει χρόνια είναι ισχνή και αντίστοιχη της ψυχρότητας που και ο ίδιος έδειξε για χρόνια...
η μόνη μικρή του λύτρωση έρχεται από τη νύφη του, που έστω για λίγες στιγμές δείχνει να τον καταλαβαίνει και να του ανοίγεται...
όλα αυτά φαίνονται και στην προστατευτική και ανεκτική στάση του απέναντι στους νεαρούς που συναντά στο δρόμο, στα πρόσωπα των οποίων καθραφτίζεται η ζωή του, οι ευκαιρίες του, που πέρασαν ανεπιστρεπτί...
η ταινία φέρει τη σκηνοθετική σφραγίδα του ingmar bergman (που υπογράφει και την ιστορία), και έτσι δεν λείπουν τα λυρικά πλάνα και τα παιχνίδια με το φωτισμό, που μεγεθύνονται από το ασπρόμαυρο, αλλά την παράσταση κλέβει ο victor sjostrom, που ενσαρκώνει τον πρωταγωνιστή με ιδιαίτερη βαθύτητα και εσωστρέφεια...
(πηγή Cine.gr)