αναδημοσίευση απο rednotebook
Μητριαρχία, μια ταινία του Νίκου Κορνήλιου
ΣΥΝΟΨΗ
60 Γυναίκες. 7 Μέρες. Ένας κόσμος.
Ένα καταφύγιο γυναικών απειλείται με κατεδάφιση.
60 γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, εθνικοτήτων και κοινωνικών προελεύσεων συγκεντρώνονται για να το προστατεύσουν, επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους στον κόσμο σήμερα.
Την ημέρα συζητούν και συγκρούονται. Κοινωνία, σεξουαλικότητα, πολιτική, σχέσεις, μητρότητα, εργασία.
Τη νύχτα αφήνονται να εκφραστούν, να χορέψουν, να εξομολογηθούν βιώματα κι εμπειρίες.
Τι θα προκύψει από ένα τέτοιο εγχείρημα;
Ένα καταφύγιο γυναικών απειλείται με κατεδάφιση.
60 γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, εθνικοτήτων και κοινωνικών προελεύσεων συγκεντρώνονται για να το προστατεύσουν, επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους στον κόσμο σήμερα.
Την ημέρα συζητούν και συγκρούονται. Κοινωνία, σεξουαλικότητα, πολιτική, σχέσεις, μητρότητα, εργασία.
Τη νύχτα αφήνονται να εκφραστούν, να χορέψουν, να εξομολογηθούν βιώματα κι εμπειρίες.
Τι θα προκύψει από ένα τέτοιο εγχείρημα;
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Aυτό που ονομάζουμε Πολιτισμός είναι ένας έμφυλος πολιτισμός,
ο πολιτισμός της τεστοστερόνης. Η βία είναι παντού. Στους πολέμους όλων των εποχών
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους μηχανισμούς μαζικής εξόντωσης, στις γενοκτονίες, στους μαζικούς εξανδραποδισμούς, στις υποδουλώσεις, στους ξεριζωμούς, στις εκτελέσεις, στα φονικά, στα βασανιστήρια, σε κάθε λογής ακρωτηριασμούς, με μαζικούς ακρωτηριασμούς του σώματος των γυναικών στο ατελείωτο μαρτυρολόγιο βιασμών, ομαδικών βιασμών, βιασμών μετά φόνου
στο ατελείωτο μαρτυρολόγιο ταπεινώσεων, εξευτελισμών και ψυχολογικών βιασμών
Είναι ένας πολιτισμός της βίας, της θανάτωσης και του θανάτου ένας πολιτισμός του φόβου
Η βία είναι παντού στην πολιτική, στις δομές της εξουσίας και τις ιεραρχίες, στην παραγωγή και τη σώρευση του πλούτου, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στην εξαφάνιση κάθε άλλης μορφής ζωής, στην αλαζονία της προόδου και της επιστήμης, στην απληστία κάθε μορφής εκμετάλλευσης
στην οικογένεια, το κύτταρο της αναπαραγωγής και της οικονομίας, όπου το σώμα και η σεξουαλικότητα του κακοποιούνται και παραμορφώνονται η βία είναι παντού.
Ένας άλλος τρόπος ύπαρξης πάνω στον πλανήτη είναι δυνατός αν οι γυναίκες δώσουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής το δικό τους αποτύπωμα αν ακούσουν μέσα τους τη δική τους φωνή, αν καταφέρουν να την διακρίνουν μετά από χιλιετίες ανδρικής επικυριαρχίας στα πάντα, στη σκέψη και στις συνήθειες, στην ίδια τη γλώσσα που μιλάμε κάθε μέρα, αν πέρα από την ισότητα των δικαιωμάτων προσπαθήσουν να βρούν το δικό τους λόγο, το δικό τους τρόπο να κάνουν τα πράγματα είτε για την κοινωνική ζωή και τους τρόπους να είμαστε μαζί και να μοιραζόμαστε τα αγαθά, είτε για τη σχέση μας με το σώμα και τις επιθυμίες του, μόνο με την εκθήλυνση του πολιτισμού μπορεί να υπάρξει ένας ουσιαστικά άλλος τρόπος κοινής ζωής πάνω στη Γη που δεν θα τον χαρακτηρίζει η βία με την έλευση ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑΣ και αν ακούγεται ουτοπικό δεν είναι παρά το σενάριο μιας ταινίας.
ο πολιτισμός της τεστοστερόνης. Η βία είναι παντού. Στους πολέμους όλων των εποχών
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους μηχανισμούς μαζικής εξόντωσης, στις γενοκτονίες, στους μαζικούς εξανδραποδισμούς, στις υποδουλώσεις, στους ξεριζωμούς, στις εκτελέσεις, στα φονικά, στα βασανιστήρια, σε κάθε λογής ακρωτηριασμούς, με μαζικούς ακρωτηριασμούς του σώματος των γυναικών στο ατελείωτο μαρτυρολόγιο βιασμών, ομαδικών βιασμών, βιασμών μετά φόνου
στο ατελείωτο μαρτυρολόγιο ταπεινώσεων, εξευτελισμών και ψυχολογικών βιασμών
Είναι ένας πολιτισμός της βίας, της θανάτωσης και του θανάτου ένας πολιτισμός του φόβου
Η βία είναι παντού στην πολιτική, στις δομές της εξουσίας και τις ιεραρχίες, στην παραγωγή και τη σώρευση του πλούτου, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στην εξαφάνιση κάθε άλλης μορφής ζωής, στην αλαζονία της προόδου και της επιστήμης, στην απληστία κάθε μορφής εκμετάλλευσης
στην οικογένεια, το κύτταρο της αναπαραγωγής και της οικονομίας, όπου το σώμα και η σεξουαλικότητα του κακοποιούνται και παραμορφώνονται η βία είναι παντού.
Ένας άλλος τρόπος ύπαρξης πάνω στον πλανήτη είναι δυνατός αν οι γυναίκες δώσουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής το δικό τους αποτύπωμα αν ακούσουν μέσα τους τη δική τους φωνή, αν καταφέρουν να την διακρίνουν μετά από χιλιετίες ανδρικής επικυριαρχίας στα πάντα, στη σκέψη και στις συνήθειες, στην ίδια τη γλώσσα που μιλάμε κάθε μέρα, αν πέρα από την ισότητα των δικαιωμάτων προσπαθήσουν να βρούν το δικό τους λόγο, το δικό τους τρόπο να κάνουν τα πράγματα είτε για την κοινωνική ζωή και τους τρόπους να είμαστε μαζί και να μοιραζόμαστε τα αγαθά, είτε για τη σχέση μας με το σώμα και τις επιθυμίες του, μόνο με την εκθήλυνση του πολιτισμού μπορεί να υπάρξει ένας ουσιαστικά άλλος τρόπος κοινής ζωής πάνω στη Γη που δεν θα τον χαρακτηρίζει η βία με την έλευση ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑΣ και αν ακούγεται ουτοπικό δεν είναι παρά το σενάριο μιας ταινίας.
http://rednotebook.gr/2015/02/mitriarchia/
το επίσημο site της ταινίας: http://www.matriarchythemovie.com/
μ αυτό το ποίημα κλείνει η ταινία >>> Σουχεΐρ Χαμάντ / Αυτό που θα κάνω
Δεν θα χορέψω στα πολεμικά σου τύμπανα.
Δεν θα δώσω την ψυχή μου, ούτε τα κόκαλα μου στα πολεμικά σου τύμπανα.
Δεν θα χορέψω στο ρυθμό σου.
Ξέρω αυτόν το ρυθμό.
Είναι άψυχος.
Το δέρμα που χτυπάς μου είναι οικείο.
Ήταν ζωντανό κάποτε, κυνηγημένο, κλεμμένο, τεντωμένο.
Δεν θα χορέψω στον κρουστό σου πόλεμο.
Δεν θα αναπηδήσω, στριφογυρίσω, κλάψω για σένα.
Δεν θα μισήσω για χάρη σου, ούτε καν θα σε μισήσω.
Δεν θα σκοτώσω για χάρη σου.
Κυρίως δεν θα πεθάνω για χάρη σου.
Δεν θα πενθήσω τους νεκρούς δολοφονώντας ούτε αυτοκτονώντας.
Δεν θα χορέψω υπό τον ήχο της βόμβας, επειδή όλοι οι άλλοι χορεύουν.
Όλοι μπορεί να κάνουν λάθος.
Η ζωή είναι ένα δικαίωμα, όχι παράπλευρη, περιστασιακή.
Δεν θα ξεχάσω από πού κατάγομαι.
Θα φτιάξω τα δικά μου τύμπανα.
Θα μαζέψω τους αγαπημένους μου γύρω μου και το τραγούδι μας θα γίνει χορός, το μουρμουρητό μας θα γίνει χτύπος.
Δεν θα με παίξουν.
Δεν θα δώσω το όνομά μου ούτε το ρυθμό μου στον πολεμικό σου χτύπο.
Θα χορέψω και θα αντισταθώ.
Και θα χορέψω και θα επιμείνω και θα χορέψω.
Το καρδιοχτύπι αυτό είναι δυνατότερο από το θάνατο.
Τα πολεμικά σου τύμπανα δεν είναι δυνατότερα από τούτη την ανάσα.
Δεν θα δώσω την ψυχή μου, ούτε τα κόκαλα μου στα πολεμικά σου τύμπανα.
Δεν θα χορέψω στο ρυθμό σου.
Ξέρω αυτόν το ρυθμό.
Είναι άψυχος.
Το δέρμα που χτυπάς μου είναι οικείο.
Ήταν ζωντανό κάποτε, κυνηγημένο, κλεμμένο, τεντωμένο.
Δεν θα χορέψω στον κρουστό σου πόλεμο.
Δεν θα αναπηδήσω, στριφογυρίσω, κλάψω για σένα.
Δεν θα μισήσω για χάρη σου, ούτε καν θα σε μισήσω.
Δεν θα σκοτώσω για χάρη σου.
Κυρίως δεν θα πεθάνω για χάρη σου.
Δεν θα πενθήσω τους νεκρούς δολοφονώντας ούτε αυτοκτονώντας.
Δεν θα χορέψω υπό τον ήχο της βόμβας, επειδή όλοι οι άλλοι χορεύουν.
Όλοι μπορεί να κάνουν λάθος.
Η ζωή είναι ένα δικαίωμα, όχι παράπλευρη, περιστασιακή.
Δεν θα ξεχάσω από πού κατάγομαι.
Θα φτιάξω τα δικά μου τύμπανα.
Θα μαζέψω τους αγαπημένους μου γύρω μου και το τραγούδι μας θα γίνει χορός, το μουρμουρητό μας θα γίνει χτύπος.
Δεν θα με παίξουν.
Δεν θα δώσω το όνομά μου ούτε το ρυθμό μου στον πολεμικό σου χτύπο.
Θα χορέψω και θα αντισταθώ.
Και θα χορέψω και θα επιμείνω και θα χορέψω.
Το καρδιοχτύπι αυτό είναι δυνατότερο από το θάνατο.
Τα πολεμικά σου τύμπανα δεν είναι δυνατότερα από τούτη την ανάσα.
******************
" -Τι συμβαίνει τελικά σε έναν κοινό αγώνα όταν ηχούν "πολεμικά τύμπανα";
-Το ποίημα της σπουδαίας παλαιστίνιας ποιήτριας Σουχέιρ Χαμάντ που ακούγεται στην ταινία προτρέπει τις γυναίκες να φτιάξουν τα δικά τους «τύμπανα», να αρνηθούν να εμπλακούν σε πολέμους που δεν είναι δικοί τους. Οι γυναίκες οφείλουν να μεταφέρουν το «μέτωπο της αντιπαράθεσης» με την πατριαρχία στο δικό τους πεδίο - που σίγουρα δεν είναι το πεδίο του πολέμου. Κι αυτό είναι τεράστιας σημασίας για την ανθρωπότητα."
-Το ποίημα της σπουδαίας παλαιστίνιας ποιήτριας Σουχέιρ Χαμάντ που ακούγεται στην ταινία προτρέπει τις γυναίκες να φτιάξουν τα δικά τους «τύμπανα», να αρνηθούν να εμπλακούν σε πολέμους που δεν είναι δικοί τους. Οι γυναίκες οφείλουν να μεταφέρουν το «μέτωπο της αντιπαράθεσης» με την πατριαρχία στο δικό τους πεδίο - που σίγουρα δεν είναι το πεδίο του πολέμου. Κι αυτό είναι τεράστιας σημασίας για την ανθρωπότητα."
Συνέντευξη στο cine.gr και τη Νάνσυ Μιχαηλίδου.
********************
Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ στη "ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ"
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ
Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει μ' αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ' το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ' έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ
γιατί εγώ σ' άλλον πλανήτη,
χωρίς αγγέλους κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει μ' αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ' το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ' έναν άγγελο περαστικό να φανταστώ
γιατί εγώ σ' άλλον πλανήτη,
χωρίς αγγέλους κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.
*******************************
Τσιγάρα και ουίσκι και ατίθασες, ατίθασες γυναίκες, Ann Sexton
Μπορεί να γεννήθηκα γονυπετής,
να γεννήθηκα βήχοντας κατά τον μακρόσυρτο χειμώνα,
να γεννήθηκα περιμένοντας το φιλί του ελέους,
να γεννήθηκα μ’ ένα πάθος για βιασύνη
.
Μέχρι τα δύο ή τρία μου έμαθα να μη γονατίζω,
να μην περιμένω, να σπέρνω τις φωτιές μου υπόγεια
όπου κανείς, πέρα από τις κούκλες, τέλειες και φρικαλέες,
δεν θα μπορούσε ν’ ακούσει ψιθύρους ή να εγκαταλειφθεί στο θάνατο.
να γεννήθηκα βήχοντας κατά τον μακρόσυρτο χειμώνα,
να γεννήθηκα περιμένοντας το φιλί του ελέους,
να γεννήθηκα μ’ ένα πάθος για βιασύνη
.
Μέχρι τα δύο ή τρία μου έμαθα να μη γονατίζω,
να μην περιμένω, να σπέρνω τις φωτιές μου υπόγεια
όπου κανείς, πέρα από τις κούκλες, τέλειες και φρικαλέες,
δεν θα μπορούσε ν’ ακούσει ψιθύρους ή να εγκαταλειφθεί στο θάνατο.
Τώρα που έγραψα πολλές λέξεις
ομολόγησα τόσους έρωτες, για τόσο πολλούς,
και υπήρξα ολότελα αυτό που ήδη ήμουν –
μια γυναίκα των καταχρήσεων, της φλόγας και της απληστίας
βρίσκω την προσπάθεια ανώφελη.
ομολόγησα τόσους έρωτες, για τόσο πολλούς,
και υπήρξα ολότελα αυτό που ήδη ήμουν –
μια γυναίκα των καταχρήσεων, της φλόγας και της απληστίας
βρίσκω την προσπάθεια ανώφελη.
Άραγε δεν κοιτάζω στον καθρέφτη,
αυτές τις μέρες,
και δεν βλέπω μια μέθυσο αρουραίο ν’ αποστρέφει τα μάτια της;
Άραγε δεν αισθάνομαι την πείνα να με διαπερνά τόσο
ώστε να προτιμώ να πεθάνω
απ’ το να την κοιτάξω καταπρόσωπο;
αυτές τις μέρες,
και δεν βλέπω μια μέθυσο αρουραίο ν’ αποστρέφει τα μάτια της;
Άραγε δεν αισθάνομαι την πείνα να με διαπερνά τόσο
ώστε να προτιμώ να πεθάνω
απ’ το να την κοιτάξω καταπρόσωπο;
Γονατίζω άλλη μια φορά,
μήπως και έρθει το έλεος
την τελευταία στιγμή.
μήπως και έρθει το έλεος
την τελευταία στιγμή.
https://www.facebook.com/MatriarchyTheMovie
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου