Χειμερία Νάρκη του Nuri Bilge Ceylan το σενάριο είναι της γυναίκας του σκηνοθέτη Ebru Ceylan (Κάποτε στην Ανατολία,, Τρεις Πίθηκοι.....)

απο το κανάλι στο youtube amafilmspress

 Χρυσός Φοίνικας Καλύτερης Ταινίας και Βραβείο FIPRESCI στο περυσινό Φεστιβάλ Καννών - Επίσημη Πρόταση της Τουρκίας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ο Αϊντίν είναι συνταξιούχος ηθοποιός που έχει ανοίξει ξενοδοχείο σε ένα χωριό της Καππαδοκίας, στην κεντρική Ανατολία. Πλούσιος, δεν έχει επαφή με την πραγματική ζωή και τις δυσκολίες των ανθρώπων γύρω του, καθώς είναι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους του ξενοδοχείου και οι μόνοι άνθρωποι τους οποίους συναναστρέφεται είναι η γυναίκα του και η αδελφή του, η οποία υποφέρει από το πρόσφατο διαζύγιό της. Το χειμώνα, το χιόνι αρχίζει να πέφτει, το ξενοδοχείο μετατρέπεται σε ένα καταφύγιο, αλλά και ένα αναπόφευκτο μέρος που πυροδοτεί έχθρες. 

Κινηματογράφος πρώτης κλάσης
London film festival

Όμορφο, τολμηρό, σοβαρό.
The Daily Telegraph

Mια εκπληκτική ταινία
The Guardian

Εξαιρετική σκηνοθεσία
The Observer

αναδημοσίευση απο cine.gr  http://cine.gr/film.asp?id=718062&page=4

Η 7η ταινία του καταξιωμένου τούρκου σκηνοθέτη Νούρι Μπίλτζε Τσεϊλάν διαδραματίζεται σε ένα μικρό ξενοδοχείο της κεντρικής Ανατολίας, στην καρδιά του χειμώνα. Το ξενοδοχείο διευθύνει ο Αϊντίν, ένας πρώην ηθοποιός, μαζί με τη νεαρότερη γυναίκα του, Νιχάλ, ενώ μαζί τους βρίσκεται και η αδερφή του, Νεκλά, η οποία προσπαθεί να ξεπεράσει ένα πρόσφατο διαζύγιο. Το χιόνι αρχίζει να καλύπτει την περιοχή, μετατρέποντας το μέρος από τη μία σε καταφύγιο και από την άλλη σε ένα αποπνικτικό σημείο, μέσα στο οποίο ξετυλίγονται σταδιακά οι βαθύτερες ανάγκες τους, τα κίνητρά τους και κατ`επέκταση ο πραγματικός τους εαυτός. 

Αχόρταγος με τον κινηματογραφικό χρόνο, ο Τσεϊλάνπαρουσιάζει μέσα σε 196 λεπτά ιστορίες σε μορφή παραβολών που θα μας μείνουν χαραγμένες στο μυαλό, πλαισιωμένες από ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό μελέτης χαρακτήρων. Ο λόγος είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής, αποκαλύπτοντας τη σπουδαιότητα αλλά και τη ματαιότητά του, επιβεβαιώνοντας τη λαϊκή ρήση «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια» και δίνοντας μια ευρύτερη φιλοσοφική διάσταση στην ταινία, η οποία μεταξύ άλλων διαπραγματεύεται τις διαπροσωπικές σχέσεις, τη φιλανθρωπία, τις σχέσεις ανθρώπου και ιδιοκτησίας, την υποτέλεια των αδύναμων και την απραξία των πνευματικών ανθρώπων. Ωστόσο, παρά την τροφή για σκέψη που προσφέρει, σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία και κάποιες υποβλητικές, αξέχαστες σκηνές, δεν καταφέρνει να στηρίξει και να δικαιολογήσει μια τόσο μεγάλης διάρκειας ταινία, που πνίγεται μέσα στους διαλόγους της, την επανάληψη και την υπερπροσπάθεια επίδειξης διανόησης. 

Στο σύνολό της, μια απαιτητική ταινία που επιζητεί την αμέριστη προσοχή του κοινού για περισσότερες από τρεις ώρες, χαρίζοντας στιγμές που θα ανταμείψουν, θα προβληματίσουν αλλά και θα κουράσουν τον θεατή, με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχει πέσει σε «χειμερία» νάρκη… 

Βαθμολογία:  (3.5/5) 

Νάνσυ Μιχαηλίδου