Summertime Porgy and Bess 1959 μουσική George Gershwin

                                
                                
                                 απο την ταινία Porgy and Bess 1959 του Samuel Goldwyn. 
 Ο George Gershwin δε χρειάζεται συστάσεις.  συνθέσεις του έχουν συμπεριληφθεί σε sountrack αμέτρητων ταινιών, η μουσική που έγραψε έχει βραβευτεί επανελειμένως και τραγούδια του έχουν τραγουδήσει φωνές διαμετρήματος Ella Fitzerald, Louis Armstrong, Janis Joplin και Billie Holiday.

Η όπερα Porgy and Bess που έγραψε το 1935 και ονόμαζε folk opera ανέβηκε στο Broadway με τεράστια επιτυχία, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1959 σε σκηνοθεσία Otto Preminger με το Sidney Poitier στο ρόλο του Porgy κερδίζοντας Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα καλύτερου musical και θεωρείται από τις σημαντικότερες όπερες του 20ου αιώνα. Διηγείται την ιστορία της συζύγου βίαιου άντρα Bess με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος ο ανάπηρος Porgy.

απο Βικιπαίδεια για τον Τζόρτζ Γκέρσουιν
το 1935 Ο Τζόρτζ Γκέρσουιν ολοκλήρωσε  την τρίπρακτη όπερα Porgy and Bess . Για τη σύνθεση της όπερας, ο Γκέρσουιν εμπνεύστηκε από το μυθιστόρημα του DuBose Heyward Porgy (1925) και για ένα διάστημα ταξίδεψε στον αμερικανικό Νότο προκειμένου να έρθει σε επαφή με την αφροαμερικανική μουσική παράδοση. Το λιμπρέτο του έργου, το οποίο ο ίδιος χαρακτήριζε ως μία αμερικανική φολκ όπερα, πραγματεύεται τη ζωή των μαύρων στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας και γράφτηκε από τον αδελφό του, σε συνεργασία με το ζεύγος DuBose και Dorothy Heyward. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1935 στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ και ακολούθησαν 124 παραστάσεις, οι οποίες ωστόσο δεν κάλυψαν οικονομικά τα έξοδα για το ανέβασμα του έργου^[9]. Η όπερα του Γκέρσουιν έχει υποβληθεί σε εκτεταμένη κριτική. Από την πρώτη στιγμή, μετά την πρεμιέρα της, αμφισβητήθηκε η οπερατική καταγωγή του έργου, ενώ κατά πολλούς η αξία του βρισκόταν σε μεμονωμένα μουσικά κομμάτια και λιγότερο στο δομημένο σύνολό του, άποψη που ενισχύθηκε από την επιτυχία που είχαν τραγούδια της όπερας ερμηνευμένα ανεξάρτητα^[12], όπως τα Summertime, It Ain't Necessarily So, Bess, You Is My Woman Now και I Got Plenty O' Nuttin'. Η αρνητική κριτική εστίασε επίσης στον στερεότυπο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι χαρακτήρες και εν γένει η ζωή των μαύρων της Αμερικής, σε μια εποχή που η αφροαμερικανική κοινότητα εξακολουθούσε να υπόκειται σε ρατσιστικές διαθέσεις. Το γεγονός πως η όπερα βασίστηκε στο μυθιστόρημα ενός λευκού και συντέθηκε από έναν επίσης λευκό μουσικό με έδρα τη Νέα Υόρκη, αποτέλεσε επίσης πρόσφορο έδαφος για αμφισβήτηση της αυθεντικότητάς της^[12]. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί κριτικοί του θεάτρου υποδέχθηκαν θερμά το έργο, ενώ σήμερα θεωρείται για πολλούς το σημαντικότερο του Γκέρσουιν. Υπήρξε η πρώτη αμερικανική όπερα που ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου, στα πλαίσια διεθνούς περιοδείας.